ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Ο Όμηρος Γεωργιάδης γεννήθηκε το 1912 στη Σώκια της Μικράς Ασίας και με τη μικρασιατική καταστροφή η οικογένειά του πέρασε στη Σάμο. Το 1924 τον στέλνουν στον Πειραιά, όπου παρακολουθεί μαθήματα στη Γαλλική Σχολή Saint Paul και έρχεται σε επαφή με τη γαλλική σκέψη. Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε με το καπνεμπόριο και ταξίδεψε ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα, όπου το 1945 εγκαταστάθηκε στη Δράμα, σημαντικό κέντρο του καπνεμπορίου. Από το 1949 και μέχρι το θάνατό του το 1976 έζησε στη Θεσσαλονίκη. Στα πρώιμα έργα του ενδιαφέρεται κυρίως για την οπτική πραγματικότητα, η οποία εκφράζεται μέσα από απεικονίσεις του φυσικού χώρου, με στοιχεία παραστατικότητας, ενώ από τη δεκαετία του 1960 στρέφεται προς την αφαίρεση και αναπτύσσει ένα προσωπικό εικαστικό ιδίωμα, το οποίο χαρακτηρίζεται από τις εξπρεσιονιστικές επιρροές με τονισμένο άλλοτε το γεωμετρικό λεξιλόγιο και τις χρωματικές αξίες και άλλοτε τα βιόμορφα στοιχεία και τους χαμηλούς χρωματικούς τόνους. Κατά τη δεκαετία του 1970 στρέφεται σε φασματικά αρχιτεκτονικά θέματα, στα οποία επικρατούν οι σκούροι τόνοι και μια βαριά απαισιόδοξη διάθεση. Παράλληλα με τη ζωγραφική, ασχολήθηκε και με τη γλυπτική και μετά το 1972 αποφάσισε να εργαστεί πιο συστηματικά στον πηλό και τον μπρούντζο.