Χωρίς τίτλο
Κουντριασόφ Ιβάν (1896-1972)
1927 | 19.2 x 21 εκ
Μολύβι σε χαρτί
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης | Συλλογή Κωστάκη
CC-0463/I.Kudriashev-/C505-715
Αγορά του Ελληνικού Κράτους από τους κληρονόμους της οικογένειας Κωστάκη
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΡΓΟΥ
Είδος έργου: Σχέδιο
Θέμα: Ρωσική Πρωτοπορία, Μοντέρνα τέχνη
Τεχνικές: Σχέδιο
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ
Το 1925, στην πρώτη έκθεση της ΟΣΤ, ο ζωγράφος Ι. Κουντριασόφ παρουσίασε δύο σειρές ζωγραφικών έργων: την Κατασκευή ευθύγραμμης κίνησης και την Κατασκευή καμπυλόγραμμης κίνησης. Τα έργα αυτά δεν ανταποκρίνονται στο πρόγραμμα αυτής της ένωσης, που υποστήριζε την επαναφορά στην παραστατικότητα, στην απεικόνιση των σύγχρονων θεμάτων. Η επικαιρότητά τους βρισκόταν αλλού. Διαπνέονταν από απεριόριστη πίστη στις δυνατότητες της επιστημονικής τεχνικής ανάπτυξης και διακήρυσσαν το μεγαλείο των επιστημονικών γνώσεων. Όπως στους Κ. Ρέντκο, Α. Λαμπάς, Μ. Πλάξιν, τα θέματα των πινάκων του υπαγορεύονταςν από την επιστημονική σκέψη. Η γνωριμία του Κουντριασόφ με τον επιστήμονα - ερευνητή Κ. Ε. Τσιολκόφσκι -τον πατέρα της ρωσικής αεροναυπηγικής- ήταν καθοριστικό για τον ενθουσιασμό με τον οποίο αντιμετώπισε την ιδέα των διαστημικών πτήσεων. Πίστευε στη δυνατότητά τους, και γι' αυτό προσπάθησε, με τα μέσα της αφηρημένης ζωγραφικής, να εκφράσει τις διάφορες μορφές της κίνησης στο αχανές διάστημα και να αποδώσει τη δυναμική τους. Ο Κουντριασόφ προσπάθησε να τεκμηριώσει θεωρητικά τις ζωγραφικές κατασκευές του: "Δουλεύοντας στη μη-αντικειμενική ζωγραφική, έφτασα σε κάποια συγκεκριμένα συμπεράσματα που υπερβαίνουν τα όρια της εργαστηριακής εργασίας των ζωγράφων. Η ζωγραφική μου παύει να είναι αφηρημένη χρωματική / μορφολογική κατασκευή και γίνεται ρεαλιστική έκφραση της σύγχρονης αντίληψης του χώρου. Αυτό είναι ένα από τα πιο βασικά ζητήματα της εικαστικής τέχνης. Αν δε το λάβουμε υπόψη, δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα σύγχρονο πίνακα. Με τη μετάβαση της τέχνης στο ρεαλισμό και την αντικειμενικότητα, η μη-αντικειμενική ζωγραφική αρχίζει να αντιλαμβάνεται το χώρο σαν περιεχόμενο και μορφή. Η ζωγραφική του χώρου -η συνθετική αντίληψη- αποδίδεται σαν ένα διαστημικό πλάνο. Για το λόγο αυτό η έκφραση αυτής της αντίληψης θα δώσει τη ζωγραφική μορφή που θα επιδείξει το απεριόριστο του διαστημικού κόσμου και θα σχηματίσει μια νέα συνθετική αίσθηση στη ζωγραφική. Ο χώρος, ο όγκος, η πυκνότητα και το φως -αλλά και υλική πραγματικότητα- αποτελούν την ουσιαστική καινοτομία, αυτή που εφαρμόζει σήμερα η ζωγραφική του χώρου. Η κοσμική μορφή, όπως τη δημιουργεί ο καλλιτέχνης από διαίσθηση, είναι ανάλογη της επιστημονικής αντίληψης για το σύμπαν". Ι. Κουντριασόφ, Σημειώσεις για τη μη-αντικειμενική ζωγραφική.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
In 1925, at the first exhibition of the OST, the painter I. Kudriashov presented two series of paintings: the Construction of Straight Line Movement and the Construction of Curvilinear Movement. These works do not correspond to the program of this association, which advocated a return to figurativeness in the depiction of contemporary subjects. Their relevance lay elsewhere. They were inspired by an unlimited faith in the possibilities of scientific technical development and proclaimed the greatness of scientific knowledge. As in C. Redko, A. Labas, M. Plaxin, the subjects of his paintings were dictated by scientific thought. Kudriashov's acquaintance with the scientist-researcher K. E. Tsiolkovsky - the father of Russian aeronautics - was decisive for the enthusiasm with which he approached the idea of space flight. He believed in their potential, and therefore tried, by means of abstract painting, to express the various forms of motion in the vastness of space and to convey their dynamics. Kudriashov tried to theoretically document his painted constructions: "Working in non-objective painting, I came to some concrete conclusions that go beyond the limits of painters' laboratory work. My painting ceases to be an abstract chromatic/morphological construction and becomes a realistic expression of the contemporary perception of space. This is one of the most fundamental issues of visual art. If we don't take it into account, we cannot construct a contemporary painting. With the transition of art to realism and objectivity, non-objective painting begins to perceive space as content and form. The painting of space - the synthetic perception - is rendered as a space shot. Therefore, the expression of this perception will give the painting form that will demonstrate the limitlessness of the space world and form a new synthetic sense in painting. Space, volume, density and light - as well as material reality - constitute the essential innovation, the one that space painting applies today. The cosmic form, as the artist creates it by intuition, is analogous to the scientific conception of the universe." Ι. Kudriashov, Notes on Non-objective Painting.