ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ

Η εικόνα ενός νέου οργανισμού, που είναι το σώμα της Γης, παρουσιάζεται στην επιφάνεια του πίνακα. Πολλά καμπύλα και δονούμενα στοιχεία συγκολλούνται σε μια οργανική μορφή της σάρκας της Γης. Η ενέργεια της περιδινούμενης μορφής δημιουργεί την εντύπωση της κίνησης, της φυγής του χώρου. Οι γαλάζιες σταυρωτές σπείρες τονίζουν την απεραντοσύνη του χώρου. Ο Έντερ έγραψε ότι “τον ενδιέφερε η κίνηση που είναι λανθάνουσα αλλά αναπόφευκτη για όλες τις μορφές της ζωής”. Είναι αντιληπτές οι ιδιομορφίες της τεχνοτροπίας του Έντερ, ο οποίος μπορούσε να συνδυάσει το άπειρο του χώρου με την ενότητα της οργανικής μορφής. Η Σχολή του Matiushin έδωσε τα καλύτερα αποτελέσματά της τη δεκαετία του 1920. Οι μη-αντικειμενικές αρχές και ιδιότητες της θεωρίας του, τόσο διαφορετικές από εκείνες του Σουπρεματισμού, πήραν μορφή μέσα από τα έργα των Enders και του ίδιου. Η καμπύλη γραμμή, και όχι η ευθεία, έγινε η βάση της εικαστικής δομής του έργου του, ενώ το χρώμα χρησιμοποιήθηκε σύμφωνα με τους οργανικούς νόμους της φύσης. Οι γραμμές αυτές αποτελούσαν το πρότυπο της δημιουργίας του, η οποία δεν αποσκοπούσε στο να αντιγράψει τη φύση, αλλά στο να αποδώσει με τη βοήθεια των εικαστικών μέσων τις «χειρονομίες» της φύσης πάνω στον καμβά. Για τον Matiushin η ζωγραφική επιφάνεια αποτελεί τμήμα της φύσης, και τα στοιχεία που τη συνθέτουν –υφή, χρώμα, σχέδιο- λειτουργούν σύμφωνα με τους κανόνες που τη διέπουν. Verso: Απεικονίζεται ένα τοπίο με γεωμετρικά στοιχεία.