ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Ο Paul Andréevitch Mansouroff ή Pavel Mansurov (Павел Мансуров) (Αγία Πετρούπολη, 2 Μαρτίου 1896; Νίκαια, Γαλλία, 2 Φεβρουαρίου 1983) ήταν ένας συγκρατημένος ζωγράφος του ρωσικού πρωτοποριακού κινήματος της δεκαετίας του 1920. Ήταν επίσης γνωστός ως γραφίστας και δάσκαλος των διακοσμητικών και εφαρμοσμένων τεχνών. Η συμβολή του στην ρωσική πρωτοπορία ήταν μια εντελώς μη αντικειμενική τέχνη που χρησιμοποιούσε επιμήκεις κάθετες επιφάνειες για να εξερευνήσει ζητήματα του χώρου και των χωρικών συσχετισμών. Το 1968 ανακοίνωσε ότι τα έργα του δεν έχουν κανένα θέμα και είναι αποκλειστικά αφηρημένα. Δήλωνε συνεχώς ότι αν κάτι μπορεί να εντοπιστεί στην τέχνη του, αυτό θα ήταν μόνο αποτέλεσμα καθαρής σύμπτωσης.Το 1909 ο Μανσούροφ εισήλθε στην Κεντρική Σχολή Τεχνικού Σχεδίου του Βαρώνου Αλεξάντερ Στίγκλιτς, όπου σπούδασε ανατομία υπό την καθοδήγηση του Β. Ε. Σαβίνσκι και διάφορα είδη χαρακτικής υπό τον Β. Β. Ματάι. Ταυτόχρονα φοίτησε στη σχολή Σχεδίου της Εταιρείας Ενθάρρυνσης των Τεχνών (OPKh). Το 1916–1917 ο Mansurov γνώρισε τους K. S. Malevich, V. E. Tatlin, P. N. Filonov, M. V. Matyushin, V. V. Kandinsky και καθώς ενδιαφερόταν για τις πρωτοποριακές θεωρίες και ιδέες, άρχισε να προπαγανδίζει τη νέα τέχνη. Εκείνη την εποχή ο καλλιτέχνης ζωγράφισε τα πρώτα του αφηρημένα έργα. Το 1917 ασχολήθηκε με την εσωτερική διακόσμηση του λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού καμπαρέ Comedians’ Halt ("Prival Komediantov").Επηρεασμένος από τους φίλους του, Μάλεβιτς και Τάτλιν, ο Μανσούροφ έκανε την πρώτη του δημόσια έκθεση με τα αφηρημένα έργα του το 1918 στο Χειμερινό Παλάτι στο Λένινγκραντ. Το 1918 ο Μανσούροφ δημιούργησε επίσης σκηνικά και κοστούμια για το μπαλέτο Upmann: Kuritel’naia Shutka σε μουσική του Arthur Lourié στο Κινεζικό Θέατρο στο Tsarskoye Selo. Συμμετείχε επίσης στο σχεδιασμό της παράστασης Mystery-Bouffe του V. V. Mayakovsky. Ο καλλιτέχνης επίσης δημιούργησε το φυλλάδιο Poor Folk του N. N. Punin. Ωστόσο, ο Mansouroff γρήγορα απομακρύνθηκε από την επιρροή του περιβάλλοντος του και ανέπτυξε ένα πιο προσωπικό και ενστικτώδες στυλ. Μαζί με άλλους καλλιτέχνες ο Μανσούροφ συμμετείχε στον εορταστικό στολισμό της Πετρούπολης για την πρώτη επέτειο της Οκτωβριανής επανάστασης και εκεί ζωγράφισε διακοσμητικά πάνελ της Ευρώπης και της Ασίας για την πλατεία του Αγίου Ισαάκ. Ο Μανσούροφ παρακολούθησε το στούντιο του Τάτλιν στην Οστοζένκα, ιδιαίτερα τον βοήθησε στη δουλειά κάτω από το μνημείο της Τρίτης Διεθνούς. Το 1919 ο Μανσούροφ πήρε μέρος στην Πρώτη Κρατική Ανεξάρτητη Έκθεση Τέχνης στην Πετρούπολη.Το 1919-1920 ο Μανσούροφ έζησε στο Καζάν. Συνελήφθη από την Τσέκα (την Πανρωσική Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκης για την Καταπολέμηση της Αντεπανάστασης και του Σαμποτάζ) ως ύποπτος λιποταξίας και φυλακίστηκε για αρκετούς μήνες. Στα τέλη του 1920 — αρχές του 1921 ο Μανσούροφ δίδασκε στη Σχολή Τέχνης του Καζάν. Το 1921–1927 ο καλλιτέχνης εργάστηκε για το Μουσείο Καλλιτεχνικού Πολιτισμού στην Πετρούπολη και ηγήθηκε του πειραματικού τμήματος στο Κρατικό Ινστιτούτο Καλλιτεχνικού Πολιτισμού (GINKhUK), όπου έκανε μια έκθεση και ζήτησε να ενοποιηθούν όλοι οι καλλιτέχνες της avant-garde του 1921. Ο Mansurov εξέθεσε τα έργα του στην Πρώτη έκθεση Ρωσικής Τέχνης στην γκαλερί Van Diemen στο Βερολίνο το 1922, στην Έκθεση έργων καλλιτεχνών της Πετρούπολης, όλων των καλλιτεχνικών κινημάτων το 1923 και στη 14η διεθνή έκθεση καλών τεχνών στη Βενετία το 1924. Ο Μανσούροφ έπρεπε να εγκαταλείψει την ΕΣΣΔ λόγω επιθέσεων σε καλλιτέχνες της avant-garde. Το 1928 ταξίδεψε στη Ρώμη για την προσωπική του έκθεση και μετά δεν επέστρεψε στην ΕΣΣΔ. Το 1929 εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Άρχισε να δημιουργεί σχέδια για υφάσματα με τη βοήθεια του Robert Delaunay και αργότερα έγινε διάσημος σε αυτόν τον τομέα. Έτσι άρχισε να συνεργάζεται με πολλούς διάσημους οίκους μόδας του Παρισιού όπως Chanel, Hermes, Lanvin και άλλους. Ταυτόχρονα, τα αφηρημένα έργα του καλλιτέχνη δεν είχαν επιτυχία στην Ευρώπη και τη δεκαετία του 1930 επέστρεψε στον παραδοσιακό του τρόπο ζωγραφικής. Το 1936 πήρε μέρος στην έκθεση Ρώσων καλλιτεχνών στην γκαλερί Zak στο Παρίσι. Ο Mansouroff είναι γνωστός για τους πίνακές του σε ξύλο, που αναφέρονται ως "Pictural formulae”. Στη δεκαετία του 1950, άρχισε να κάνει συχνά ταξίδια στη Νίκαια και στο Saint-Paul de Vence. Εγκαταστάθηκε εκεί το 1975 και τελικά πέθανε στη Νίκαια στις 2 Φεβρουαρίου 1983.