Μενου

Νο 1

Τούγιας Γιώργος (1922-1994)

1964 | 19 x 18.5 εκ

Λάδι σε μοριοσανίδα


Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης | Συλλογή Αλέξανδρου και Δωροθέας Ξύδη

MCA.MMCA.C589

Δωρεά Αλέξανδρου και Δωροθέας Ξύδη


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΡΓΟΥ

Είδος έργου: Έργο ζωγραφικής

Θέμα: Αφηρημένη σύνθεση, Αφαίρεση, Σύγχρονη τέχνη


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ

Το έργο «Νο 1» του Γιώργου Τούγια ανήκει στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας, η οποία χαρακτηρίζεται από αφαιρετικές χειρονομιακές φόρμες. Διακρίνονται οι σχηματοποιημένες ανθρώπινες μορφές στο κέντρο ζωγραφικής επιφάνειας, οι οποίες υπερτονίζονται από χρωματικές εντάσεις.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Ο Γιώργος Τούγιας γεννήθηκε το 1922 στην Αθήνα. Πραγματοποίησε αρχικά σπουδές οικονομικών και πολιτικών επιστημών (1940-1945) και στη συνέχεια σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Α.Σ.Κ.Τ. της Αθήνας (1946-1950). Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και σπούδασε στην École des Beaux-Arts του Παρισιού ειδικεύθηκε στη νωπογραφία και τη ζωγραφική μεγάλων επιφανειών. Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη γαλλική πρωτεύουσα, μοιράζοντας τον χρόνο του μεταξύ Αθήνας και Παρισιού. Η παραστατική ζωγραφική της πρώιμης περιόδου του έργου του έδωσε τη θέση της σε μια έντονα εκφραστική χειρονομιακή ζωγραφική αφηρημένων κυρίως συνθέσεων. Έχοντας πάντα ως γνώμονα πως η τέχνη πρέπει να συνδέεται με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση πραγματοποίησε μια σειρά έργων κριτικού περιεχομένου αναφορικά με τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της περιόδου της δικτατορίας. Κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης δημιούργησε γλυπτά μεγάλων διαστάσεων, εγκαταστάσεις καθώς και περιβάλλοντα, τα οποία αποτελούνταν κυρίως από κυλινδρικούς σωλήνες-αγωγούς, στα οποία υπέβοσκε μια εννοιολογική διάσταση και αποτελούσαν κριτικό σχόλιο του καλλιτέχνη αναφορικά με τη σύγχρονη εικόνα της κοινωνίας και την αλλοτρίωση που επιφέρει ο τεχνολογικός πολιτισμός. Η ατομική εκθεσιακή του δραστηριότητα υπήρξε μικρή, έλαβε όμως μέρος σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς διοργανώσεις, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν οι Πανελλήνιες (1952, 1963, 1965), διάφορα παρισινά Salons [d' Automne (1952), des Realites Nouvelles (1957), des Comparaisons (1976-78)], η Avanguardia e Sperimentazione (Μόντενα, Βενετία, 1978), η Biennale Χαρακτικής (Λιουμπλιάνα, 1973-79) και Sao Paulo (1963). Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1994.