Γραφές C
Σπυρόπουλος Γιάννης (1912-1990)
71.5 x 50 εκ
Μεταξοτυπία
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
MCA.MMCA.C249
Δωρεά της Ζωής Σπυροπούλου
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΡΓΟΥ
Είδος έργου: Τύπωμα
Θέμα: Αφηρημένη σύνθεση, Αφαίρεση, Σύγχρονη τέχνη
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ
Οι αφαιρετικές και απλουστευτικές αποδόσεις του ελληνικού νησιώτικου τοπίου καταγράφουν τη διαδρομή του Γιάννη Σπυρόπουλου προς την αφαίρεση τη δεκαετία του 1950. Οι συνθέσεις του, με τις ελεύθερες δυναμικές πινελιές και τις περιορισμένες χρωματικές κλίμακες στα τέλη της δεκαετίας του 1950 καθώς και εκείνες της επόμενης, αποτυπώνουν μια πορεία συνεχούς έρευνας, πειραματισμού και αναζητήσεων. Τα έργα του καθίστανται αυτοσημαινόμενοι, αυτάρκεις κόσμοι, προτείνουν διαδρομές από το σκοτάδι στο φως, υποβάλλουν νέους κώδικες επικοινωνίας και τις εικόνες μιας άλλης πραγματικότητας, ποιητικής και δραματικής, πνευματικής και μυστικιστικής, σε ευθεία αντιστοιχία με ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις αλλά και τον ευρύτερο προβληματισμό και την ξεχωριστή του ευαισθησία απέναντι στις σύγχρονες του συνθήκες.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
Ο Γιάννης Σπυρόπουλος γεννήθηκε το 1912 στην Πύλο Μεσσηνίας και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δασκάλους τον Θωμόπουλο, τον Αργυρό και τον Βικάτο (1930-1936). Με τριετή υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, στην Ecole des Beaux Arts με τον Charles Guerin και στις Ακαδημίες Colarossi και Julian (1938-1940). Επέστρεψε στην Ελλάδα με την έκρηξη του Πολέμου το 1940. Από το 1946 ως το 1967 συνεργάστηκε με τον Οργανισμό Εργατικής Εστίας ως υπεύθυνος για την οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το πρώιμο έργο του κινείται στο πλαίσιο της παραστατικής ζωγραφικής, σταδιακά όμως μετά το 1954 απομακρύνεται από τη συμβατική αναπαράσταση και οδηγείται στην αφαίρεση, όντας ένας από τους πρώτους Έλληνες ζωγράφους που προσχώρησαν στην αφηρημένη τέχνη. Η εκθεσιακή του δραστηριότητα στην Ελλάδα υπήρξε περιορισμένη με ελάχιστες ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, λίγες παρουσιάσεις του χαρακτικού του έργου μετά το 1980 και σπάνιες συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στις Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1955), του Sao Paulo (1957) και της Βενετίας (1960, με τους Κοντόπουλο, Λαμέρα, Μυλωνά και Παπαδημητρίου), όπου μάλιστα κέρδισε το βραβείο της Unesco. Συμμετείχε επίσης στη Documenta III (1964, Kassel, Γερμανία), στο ελληνικό και στο διεθνές Περίπτερο της Expo 1970 στην Οζάκα (Ιαπωνία), στη Documenta Sammlung, Kunsteverein (Kassel, 1975) και σε πολλές άλλες διεθνείς διοργανώσεις. Αντίθετα με την εκθεσιακή του δραστηριότητα στην Ελλάδα, παρουσίασε το έργο του σε πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις εκτός συνορων, σε γκαλερί και μουσεία, σε Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Ισραήλ, Κύπρο. Η διεθνής του παρουσία τον καθιέρωσε ως έναν σημαντικό εκπρόσωπο της ευρωπαϊκής αφηρημένης τέχνης. Τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της πόλης της Οστάνδης (Βέλγιο 1961), με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα (Ελλάδα, 1966) και με το βραβείο Gottfried von Herder του Πανεπιστημίου της Βιέννης (Αυστρία, 1978). Το 1990 συστάθηκε το Ίδρυμα Γιάννη και Zωής Σπυροπούλου, με πρωταρχικό μέλημα του ιδρύματος την οργανωμένη παρουσίαση του ζωγραφικού έργου του καλλιτέχνη, που ήταν ελάχιστα γνωστό στην Ελλάδα. Έτσι, από το 1994 έως το 1998, πραγματοποιήθηκαν μεταθανάτιες αναδρομικές εκθέσεις του έργου του, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη, 1994), στην Εθνική Πινακοθήκη (Αθήνα, 1955) και σε πολλές άλλες ελληνικές πόλεις. Η τελευταία μεγάλη αναδρομική του έγινε το 2010 στο Μουσείο Μπενάκη.