ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ

"Ο Δημήτρης Σούλας (Θεσσαλονίκη, 1938) σπούδασε οικονομικά στο Μόναχο όπου παρακολούθησε και μαθήματα της Σχολής της Φρανκφούρτης. Το 1959 επισκέφθηκε στο Αμβούργο την έκθεση «The Family of Man» η οποία τον επηρέασε και ξεκίνησε να φωτογραφίζει ερασιτεχνικά. Το 1964 προσελήφθη από μια αμερικανική πολυεθνική εταιρεία με έδρα το Μόναχο, εργασία από την οποία απολύθηκε το 1967 εξαιτίας της αντιδικτατορικής του δράσης. Ξεκίνησε να δουλεύει ως ελεύθερος φωτορεπόρτερ και σύντομα συνεργάστηκε με το Associated Press και αργότερα με το πρακτορείο Magnum. Με την πτώση της Δικτατορίας το 1974, διακόπτει την πορεία του ως φωτορεπόρτερ και στρέφεται σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Το 2004, δωρίζει το αρχείο του στο φωτογραφικό τμήμα του Δημοτικού Μουσείου του Μονάχου το οποίο το 2008 οργάνωσε σε συνεργασία με το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης περιοδεύουσα έκθεση με τίτλο Στιγμιότυπα. Φωτογραφίες του Δημήτρη Σούλα 1967-1974. Οι φωτογραφίες του Σούλα περιλαμβάνουν τόσο επαγγελματικές αναθέσεις, καλύπτοντας κάθε είδος ρεπορτάζ, όσο και προσωπικό έργο. Παράλληλα στρέφει τον φακό του στους ξένους εργάτες, την οργισμένη γενιά του ΄68 και τη δυναμική παρουσία της στους δρόμους του Μονάχου, την κοινωνία της αφθονίας, την Τρίτη ηλικία, τους ανθρώπους του περιθωρίου και των κοινωνικών μειοψηφιών, ενώ ταυτόχρονα κινείται στα σαλόνια των δεξιώσεων και των επιδείξεων μόδας. Η περίοδος από το 1967 έως το 1974 χαρακτηρίζεται από σημαντικές κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις μεταξύ αυτών ο εμφύλιος πόλεμος και οι τραγικές του συνέπειες στη Νιγηρία που ξεκίνησε ως απόπειρα απόσχισης της πλούσιας σε πετρελαϊκά αποθέματα Μπιάφρα και συνεχίστηκε για δύο χρόνια για να καταλήξει το 1969 στην αναπόφευκτη ήττα της. Η εικόνα αποτυπώνει ένα στιγμιότυπο από τον Χορό των Συντακτών του έτους 1968 που λαμβάνει χώρα σε μια σάλα δεξιώσεων. Ο Σούλας καταγράφει τη γιορτινή, θορυβώδη ατμόσφαιρα της επίσημης εκδήλωσης όπως σκιαγραφείται από το πυκνό πλήθος των καλοντυμένων καλεσμένων, τη σερβιτόρα με τη στολή που κρατά τις στοίβες των πιάτων, τις λάμψεις από τα έντονα φώτα. Στον αντίποδα των πληθωρικών τραπεζιών με τις σαμπάνιες και τις μισογεμάτες πιατέλες βρίσκεται η σε πρώτο πλάνο ανοιγμένη εφημερίδα που φέρει φωτογραφία με τα αποστεωμένα και νεκρά από το λιμό παιδιά υπό τον τίτλο «Αυτή είναι η καθημερινότητα στη Μπιάφρα». Η φωτογραφία συμπυκνώνει τη συνύπαρξη δύο φαινομενικά ασύνδετων κόσμων. Επί της ουσίας, όμως, συνιστά ειρωνική διαπίστωση του ελέγχου που ασκεί ο ένας κόσμος στον άλλο, όπου η δυστυχία του ενός όχι απλώς καταναλώνεται από τον άλλον αλλά γίνεται προϋπόθεση ύπαρξής του. "