ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ

Οι καλλιτέχνες της ρωσικής πρωτοπορίας δεν αρκέστηκαν μόνο στην κατανόηση και επανάληψη της λαϊκής τέχνης. Επεδίωξαν μέσα από τη ζωγραφική και την εφαρμοσμένη τέχνη της λαϊκής παράδοσης να βρουν τις φόρμες και τις τεχνικές που θα αποτελούσαν το αλφαβητάρι της νέας τέχνης. Μια ομάδα καλλιτεχνών και ποιητών της πρώτης γενιάς της πρωτοπορίας είδε στην primitif τεχνική της λαϊκής ξυλογραφίας, στα «λουμπκί», το επικοινωνιακό στοιχείο που έλειπε από την περίτεχνη διακοσμητική τέχνη του μοντερνισμού. Το «λουμπόκ» (πλ. "λουμπκί») πρωτοεμφανίστηκαν στη Ρωσία τον 16ο αιώνα και ήταν ξυλογραφίες με λαϊκές αναπαραστάσεις που είχαν θρησκευτικό, επιμορφωτικό και διακοσμητικό χαρακτήρα. Τα λεγόμενα «σύγχρονα λουμπκί» απεικόνιζαν πατριωτικές παραστάσεις από τους Κριμαϊκούς πολέμους, τον Ρωσο-Ιαπωνικό Πόλεμο και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Σύγχρονα λουμπκί» για λόγους προπαγάνδας φιλοτέχνησαν ο Kazimir Malevich, o Vladimir Mayakovsky κ.ά. Στην προπαγανδιστική αφίσα κατά του τσαρικού καθεστώτος «Ο ξεχασιάρης Νικόλαος», που φιλοτέχνησε ο Vladimir Mayakovsky και τυπώθηκε στον εκδοτικό οίκο «Πάρους» απεικονίζεται ένας στρατιώτης να επιτίθεται στον τσάρο. Με αυτήν την απεικόνιση εικονογραφείται ο ξεσηκωμός του στρατεύματος με σκοπό την ανατροπή του τσαρικού καθεστώτος, ο οποίος συνοδεύεται από τη λεζάντα: "Θα τους δείρω, θα τους σαπίσω!"/Σκέφτηκε ο τσάρος προτού μοιράσει τα τουφέκια. / Εν τω μεταξύ, όμως, ξέχασε / ότι ο στρατιώτης γεννήθηκε εργάτης".